جنگ نیابتی شفر – برانکو به نفع کی؟
هفته‌های ابتدایی ست و محروم داریم و مصدوم داریم و ناهماهنگ هستیم و بدن‌ها هنوز بالا نیامده و...؛ این بهانه‌ها همیشه هستند، اما آنچه که مسلم است تیم‌های قهرمان بهانه نمی‌آورند!
يکشنبه ۷ مرداد ۱۳۹۷ ساعت ۱۴:۴۹
کد مطلب : 174429
جنگ نیابتی شفر – برانکو به نفع کی؟
 تیم‌های قهرمان برای به دست آوردن یک قهرمانی دیگر از همان هفته اول شروع به جنگیدن و پیروز شدن و امتیاز گرفتن می‌کنند، زیرا "بردن" فلسفه آنهاست. حالا ما در چند آیتم، بازی‌های اول دو تا از این تیم‌های مدعی شماره یک شدن را مقایسه کرده ایم. پرسپولیس و استقلال:

 
۲۳ مقابل ۶ به نفع استقلال!

 
*آیتم شماره یک تعداد دفعات رسیدن پاس‌های متوالی به عدد هفت است. استقلال ۲۳ مرتبه توانست به عدد هفت پاس متوالی برسد و پرسپولیس ۶ مرتبه. دو نکته در مورد این آمار وجود دارد. اول بازی حریفان، پدیده و پیکان. پدیده در تمام طول بازی در تمام زمین، نفر به نفر و خط به خط پرسپولیس را پرس کرد. در حالی که پیکان جلالی عملا در تمام طول بازی با دو سوم جلویی زمین کاری نداشت و روی بازی با تعداد بالا در یک سوم دفاعی طراحی تاکتیک انجام داده بود.

 
خب با توجه به این دو نگرش متفاوت فشار و پوشش از سوی گل محمدی و جلالی، استقلال فضا‌های بیشتری برای بازی کردن داشت و البته باید مدام جهت شکستن ساختار دفاعی حریف اقدام به صدور پاس‌های عرضی پیاپی می‌کرد در حالی که برای پرسپولیس این امکان وجود نداشت، فضا‌ها به شدت متراکم بودند و شما فقط باید تلاش می‌کردی هرچه سریعتر با پاس‌های رو به جلو از سیستم پرسینگ حریف فرار کنی؛ اما دلیل دومی هم برای این تفاوت رقم بین دو تیم در تعداد پاس وجود دارد که به تفکر دو مربی مربوط می‌شود.

 
برانکو هم نشان داده و هم بار‌ها اعلام کرده که به سبک حمله سریع علاقمند بوده و مدام به بازیکنانش توصیه می‌کند که تلاش کنند از پاس‌های طولی استفاده کرده و با پنج شش پاس خلق موقعیت کنند. در نزد شفر، اما حمله کردن با ریتم آرام‌تر و متمرکزتری کد گذاری شده است. تیم سعی می‌کند بر اساس ایده "مالکیت موقعیت محور" بازی کرده و تلاش کند با پاس‌های پرتعداد بهترین موقعیت ممکن را بیافریند.

 
۳۸-۱۸ به نفع پرسپولیس!

 
 
*آیتم شماره دو یکی از مهمترین آیتم‌های شناسایی یک تیم سخت کوش و قهرمان است.

 
تعداد دفعات توپگیری در زمین حریف. استقلال ۱۸ بار توپگیری در زمین حریف داشته و پرسپولیس آمار فوق العاده ۳۸ مرتبه. اینجا تفاوت‌ها مقداری نشان داده می‌شوند.

 
پرسپولیس ۲۰ مرتبه بیشتر در زمین حریف توپگیری کرده و این یعنی تعداد بیست حمله خطرناک‌تر در برابر حریف. نکته ویژه ماجرا زمانی است که بدانیم حمله منجر به پنالتی پرسپولیس از همین طریق به دست آمده است. از طریق پرسینگ تیم در یک سوم هجومی و دو مرتبه پیاپی قطع توپ توسط نوراللهی و نفوذ از شکاف عمق. پرسینگ آیتمی است که برانکو به خوبی نسبت به بهره مندی از آن آگاه است و شفر نیز باید روی افزایش فشار در زمین حریف حساب ویژه‌ای باز کند.

 
ضدحمله، خطرناک باشید

 
*آیتم سوم نرخ ضدحملاتی است که منجر به خطر بالای پنجاه درصد شده است. یک مرتبه برای استقلال و سه مرتبه برای پرسپولیس. این آیتم آبی پوشان در کنار تعداد کم توپگیری هایشان در زمین حریف نشان می‌دهد که چرا استقلال موفق به پیروزی نشد، چون روی دو تا از مهمترین وضعیت‌هایی که می‌توانست برابر تعداد کم و عدم ساماندهی دفاعی حریف بازی کند موفق عمل نکرده است. فقط یک بار آن‌ها توانستند از جلو کشیدن پیکان استفاده کرده و روی ضدحمله یک موقعیت هفتاد درصدی خلق کنند. در حالی که پرسپولیس با سه مرتبه خلق موقعیت روی ضدحمله نشان داده که به اندازه کافی برای تمام فاز‌های بازی می‌تواند زهردار عمل کند.

 
آقای باقری، تغییر

 
*آیتم‌های شماره چهار و پنج در مورد تعداد دفعات ورود حمله به محوطه جریمه حریف و تعداد دریبل‌های موفق در یک سوم هجومی است.

 
استقلال ۲۷ مرتبه نفوذ به باکس داشته است و ۱۵ دریبل موفق نیز در یک سوم هجومی ثبت کرد. در سوی مقابل نفوذ‌های پرسپولیس به باکس ۱۸ بار بوده و دریبل‌های موفق در یک سوم هجومی نیز ۱۱ بار. در مورد نفوذ به محوطه جریمه با توجه به فشردگی پیکان، تیم شفر از طریق سانتر کردن و در اولویت دوم نفوذ از جناحین قصد بازگشایی دروازه حریف را داشت و آمار نیز نشان می‌دهد که تیم از لحاظ توسعه حمله به درون باکس خوب عمل کرده است، اما ایراد اصلی در مرحله تمام کنندگی وجود داشت. ابتدا کوتاهی قامت بازیکنان اضافه شونده برای ضربه سر زدن و دوم اینکه روح الله باقری با استایل یک مهاجم هدف و ضربتی برای ایفای نقش در سیستم تک فوروارد و برابر تاکتیک‌های دفاعی پیچیده لیگ برتر فرسنگ‌ها فاصله دارد. باقری اگر به مانند پاسی که به اسماعیلی داد و منجر به ضربه به تیرک شد یا بازی اش با توپ برای شوت آقایی در نقش یک مهاجم شماره نه بازی کند و مدام به پیشواز توپ بیاید مطمئنا عملکرد بهتری خواهد داشت.

 
در واقع شکل فوتبالی که پرسپولیس پشت محوطه پدیده انجام می‌داد و تلاش می‌کرد از طریق بازی ترکیبی پیشروی کند. این شکل بازی ممکن است از نظر آمار نسبت به سیستم سانترکردن نرخ ورود به باکس کمتری داشته باشد، اما بدون شک تعداد نفوذ‌هایی که ثبت می‌کند نفوذ مفید و واقعی هستند. ایده‌ای که خود شفر نیز با به بازی آوردن آذری سعی در اجرایش را داشت و تمرکز دریبل‌های موفق را از روی دوش خسرو حیدری در جناحین به سمت آذری در عمق زمین انتقال داد. اینکه نمودار دریبل‌های موفق در یک سوم هجومی در پایان بازی ایستگاه‌های مختلف و بازیکنان مختلفی را نشان دهد بدون شک پویایی تیم را بالا خواهد برد و سرخابی‌ها و مخصوصا استقلال در این زمینه حرف‌هایی برای گفتن دارند.

 
بزن زیرش- نزن زیرش

 
*آیتم ششم به تعداد دفعات ارسال پاس مستقیم از زمین خودی به پشت دفاع حریف مربوط می‌شود. استقلال ۸ مرتبه از این نوع پاس‌ها و پرسپولیس ۱۳ بار ارسال کردند. برای عدم موفقیت این روش همین بس که هر دو تیم فقط یک پاس موفق از این تعداد داشته اند. علاوه بر بحث عقب نشینی پیکان در کم بودن تعداد پاس‌های مستقیم استقلال، برای پرسپولیس مسئله علاقه ویژه سیدجلال به ارسال پاس‌های بلند نیز وجود دارد که به تنهایی هشت مرتبه اقدام به این کار کرده است.

 
با توجه به اینکه اصولا مدافعان در فوتبال ایران حتی خارج از الگوی دفاعی گا‌ها خیلی عقب بازی می‌کنند و به همین دلیل مشکلی برای قطع این پاس‌های بلند ندارند و با توجه به اینکه جلال حسینی در نقش مدافع آخر سهم ویژه‌ای در سیستم بازیسازی پرسپولیس دارد پس برانکو دو چاره برای برخورد با این پدیده دارد. یک اینکه به شکل سلبی رفتار و به سید جلال دستور بازی کوتاه بدهد که با توجه به سن حسینی و سخت بودن ترک عادت برای وی عملا این مسئله فقط تشنج زا می‌شود. چاره دوم می‌تواند پذیرش این مسئله از سوی برانکو به عنوان یکی از عادات تاکتیکی تیم باشد و جهت بهره مندی از این پاس‌ها برآید. بهره مندی که می‌تواند به صورت تعیین مسیر و مقصد برای صدور پاس‌ها باشد. به عنوان مثال با توجه به اینکه بک‌های کناری عموما روبه جلو بازی می‌کنند و قد کوتاه تری هم دارند می‌توان پاس‌ها را به فضای پشت آن‌ها صادر کرد و خوب در این صورت اگر مدافعان آخر هم به جناحین برای دفع توپ‌ها شیفت کنند تیم با یک فضای خوب نفوذ در عمق مواجه می‌شود.

 
پرس وآنتی پرس

 
*آیتم شماره هفت و نهایی به همکاری تیم با دروازه بان در مواقع پرس شدن توسط حریفان مربوط می‌شود. استقلال ۶ همکاری به ثبت رسانده و پرسپولیس ۷. دو آمار خوب برای دو تیم که اهمیت یافتن بازیسازی صحیح و اصولی و عدم زدن سریع به زیر توپ را نشان می‌دهد. آماری که در نگاه کلی‌تر به کاهش لو رفتن توپ در زمین خودی نیز منجر می‌شود.

 
سبک همان سبک است

 
*مشاهده آمار‌ها نشان می‌دهد پرسپولیس به اصطلاح با توپ پر به میدان آمده است و صدالبته برانکو همچنان روی همان اصول تاکتیکی قبلی خود یعنی فوتبال پرفشار و سریع پایبند مانده است. در سوی مقابل استقلال شفر خصلت‌هایی دارد مانند اینکه آدرس بازی مالکانه و فانتزی را بلد است و ضعف‌هایی نیز مانند اینکه یک ایده دفاعی مشخص در تیم وجود ندارد. اما در نهایت آنچه که مهم است امتیاز گرفتن می‌باشد. امتیاز بگیر و شماره یک باش!

Share/Save/Bookmark
مرجع :ورزش سه